Hayali bile güzeldi...

İnsan bazen öyle birşeye bel bağlar ki, böyle o kadar çok ister ki, sürekli hayaliyle gezer ve neredeyse konsantire olur. Artık planları, düşünceleri, hatta ve hatta ilgi alanı ona göre şekillenir ya. Aklında tek birşey vardır. Umudu ve hayalleri...İşe o anlardan nefret ediyorum!

Hayaller ve umutlardır yaşatan insanı derler. Ama o diyenler bilir mi ki asıl onlar da öldürendir insanı.. Başından aşağı kaynar suları döken hep o ikisidir. Vazgeçmiştim halbuki, yapmicaktım bi daha, hayaller kurmicaktım. Yemin içmişçesine boşaltmıştım zihnimi. Yok dedim olmaz, bi daha bu iki şeye bel bağlamicam, iplerimi ellerine vermicem diye. Hep onlar yüzünden geldi ne geldiyse başıma dedim. Hatta o kadar çok soyutladım ki onlardan, rüya görmeyi bile unutmuştum. Gerçekten istemezseniz rüya bile görmüyorsunuz. Yaklaşık 2 senedir toplasan 10 kere rüya görmüşümdür ve sabah uyanınca da unutmuşumdur. Hatırlamam. Soyut olan herşeyi uzaklaştırmıştım.

Son 1 aydır rüya görüyorum ve sabahları hatırlayabiliyorum bazılarını. İşin kötü yani son aylarda hayaller ve umutlarla yaşar olmuştum. Yavaş yavaş yer veriyordum ama sadece ilk adımlarına. Dahasını yapamazdım yoksa acıtırdı beni.

Ama son 2-3 gündür öyle bir hayale, öyle bir düşe kaptırdım ki kendimi.. Dur dedim yapma! Gene üzüleceksin, gene o hayaller tuzla buz olacak..! Dinletemedim. Kapıldı bi kere o büyüye.

Ama şu dakkalar itibariyle hayallerimin suya düşüşünü seyrediyorum. Tek bir kelime bile yetti. Tek bir kelime...Daha neye ve kime söylendiğini bile bilmediğim tek bir kelimeyle...

Ya, üf işte ben "ya hep ya hiç" kuralına göre mi hareket ediyorum yoksa sonuçlarına mı katlanabilme katsayım çok az bilmiyorum ama üzüldüm...Çok üzüldüm. Halbuki çok güzeldi.. Ama artık hayallerim gerçekleşmeyecek kadar uzak...